531 111 188   ikona maila Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. 

Z czego składa się tradycyjny komin?

Komin to najbardziej charakterystyczna część budynku, bez której do niedawna trudno było sobie wyobrazić jakikolwiek obiekt użytkowy czy mieszkalny na terenach pozbawionych dostępu do ciepła systemowego. Współczesne kominy służą do odprowadzania dymów i spalin powstających w urządzeniach grzewczych – kotłach centralnego ogrzewania, piecach czy kominkach z płaszczem wodnym lub systemem dystrybucji gorącego powietrza, ale często obsługują jedynie kominki używane raczej jako elementy do tworzenia „domowego klimatu”, niż służące wytwarzaniu ciepła. Każdy inwestor decydujący się na budowę domu musi wybrać jeden z dostępnych typów komina – tradycyjny murowany, komin systemowy, komin z wkładem stalowym albo ceramicznym lub dwuścienny komin stalowy. Wszystkie te rozwiązania mają swoje ograniczenia i zalety, a decyzja nie zawsze jest łatwa. Przyjrzyjmy się, bliżej konstrukcji kominów tradycyjnych i sprawdźmy, jakie są ich wady i zalety.

Z czego powinien być wykonany komin tradycyjny?

 

Komin tradycyjny jest urządzeniem, które służy do odprowadzania dymów powstających przy spalaniu paliw stałych – węgla, drewna lub produktów drewnopochodnych, np. brykietów lub pelletu drzewnego, a czasem także różnych odmian agropelletu wytwarzanego z pestek, słomy lub specjalnie hodowanych zbóż. Ze względu na panującą w przewodzie kominowym temperaturę, a także związane z jego eksploatacją ryzyko pożaru musi on być wykonany z materiałów niepalnych i odpornych na towarzyszące obciążenia termiczne. W przypadku zapłonu osadzających się w przewodzie kominowym łatwopalnych zanieczyszczeń – substancji smolistych oraz sadzy – konstrukcja powinna zachowywać szczelność i wytrzymałość nawet w temperaturze sięgającej 1000°C. Równie ważna jest niewielka nasiąkliwość materiału chroniąca przed przedostawaniem się do środka wilgoci, jak też dobra izolacyjność cieplna zapobiegająca nadmiernemu wychładzaniu się spalin.

Tradycyjny komin murowany nie powinien być stosowany w budynkach wyposażonych w kotły gazowe. Jest to niemożliwe w przypadku kotłów kondensacyjnych z zamkniętą komorą, które wymagają nie tylko odprowadzania spalin, ale też dostarczania powietrza z zewnątrz, a niewskazane w przypadku tradycyjnych kotłów gazowych i olejowych. Wynika to z tego, że w urządzeniach tego typu spaliny są stosunkowo chłodne i często skraplają się na wewnętrznych ścianach komina. Ze względu na to, że tworzący się tzw. kondensat zawiera agresywne chemicznie substancje, np. kwas węglowy, siarkowy i azotowy mogą one wnikać w mur, a przede wszystkim w łączące go spoiny prowadząc do ich uszkodzenia, a także tworząc na zewnątrz wydzielające nieprzyjemny zapach oraz trudne do usunięcia wykwity.

Podstawowym materiałem używanym do murowania komina są pełne cegły ceramiczne. Mogą one być również zastąpione pełną cegłą klinkierową. Przy murowaniu komina bardzo liczy się jego szczelność, wszystkie spoiny muszą być wykonane starannie, a kolejne warstwy cegieł przesunięte względem siebie o pół swej szerokości. Liczy się uzyskanie możliwie gładkiej powierzchni, która nie będzie powodowała zakłóceń w przepływie dymu, a jednocześnie okaże się łatwa w czyszczeniu. Stosowanie cegły pełnej jest ważne z powodu dużej masy całej konstrukcji, konieczności zapewnienia ochrony przez przenikaniem do środka konstrukcji budynku wody, a także ochrony komina przed wyziębieniem. Istotna jest również jej podwyższona wytrzymałość na wysoką temperaturę.

Jaka jest budowa tradycyjnego komina?

 

Tradycyjny komin jest wykonany z cegły pełnej, a jego wysokość musi gwarantować uzyskiwanie odpowiedniego naturalnego ciągu, czyli przepływu powietrza powstającego wskutek różnicy ciśnień między gorącym dymem, a chłodniejszym powietrzem atmosferycznym. Zgodnie z przepisami komin na dachu pokrytym materiałem łatwopalnym nie może być wyprowadzony na mniej niż 60 cm ponad kalenicę, a przy pokryciu niepalnym 30 cm nad powierzchnię, a jednocześnie wylot powinien być odsunięty w poziomie przynajmniej metr od połaci dachu. Minimalna długość przewodu kominowego to 4 metry licząc od miejsca, w którym wprowadzane są dymy aż do wylotu. Jednocześnie wewnętrzne wymiary komina nie mogą mieć mniej niż 14 × 14 cm, a przy kominach niższych niż 5 metrów 14 × 27 cm. Wszystkie te warunki sprawiają, że cała konstrukcja jest stosunkowo ciężka, a jej masę mogą powiększać jeszcze wykonywane wraz z instalacją kominową kanały wentylacyjne. Jest to często stosowane rozwiązanie, które zmniejsza liczbę koniecznych do postawienia elementów, co upraszcza i przyspiesza przeprowadzenie robót dekarskich, ograniczając niezbędne obróbki blacharskie.

Ze względu na duży ciężar komina murowanego musi on być posadowiony na oddzielnym fundamencie. Jego wymiary są uzależnione od rozmiarów komina oraz tego, czy jest on zlokalizowany wewnątrz domu, czy biegnie wzdłuż ściany zewnętrznej. W pierwszym przypadku posadowienie będzie sięgało zwykle jedynie 0,3–0,5 metra poniżej poziomu posadzki, przy kominie w ścianie zewnętrznej fundament musi być wykonany równo z ławą wylewaną dla ścian. Odpowiednią wytrzymałość konstrukcji zapewnia zbrojenie z siatki z prętów stalowych. Powierzchnia fundamentu powinna być z każdej strony powiększona o 15 cm w stosunku do zewnętrznych wymiarów komina.

Konstrukcja komina tradycyjnego, w której biegnie przewód dymowy, nosi nazwę trzonu kominowego. Jest murowana z cegieł pełnych podczas wznoszenia ścian budynku. Wykonuje się w niej otwór na tzw. wyczystkę, czyli dojście umożliwiające wybieranie zanieczyszczeń po zakończeniu czyszczenia komina, a także miejsce do przyłączenia czopucha, tj. rury łączącej kocioł centralnego ogrzewania z przewodem dymowym. Fragment przewodu kominowego wychodzący ponad połać dachową jest często wykonywany z pełnej cegły klinkierowej, co podnosi jego walory estetyczne.

Ważnym elementem komina jest umieszczana nad jego wlotem czapa kominowa. Zazwyczaj jest ona wykonywana z betonowego odlewu zbrojonego prętami stalowymi i mocowana w taki sposób, by umożliwiała odprowadzanie wody ze swej powierzchni, a jednocześnie chroniła wyloty kanałów wentylacyjnych, jeśli są one wybudowane razem z kominem. Jej kapinos, czyli część wystająca poza obrys komina powinna być większa o 10 cm. Nad wylotami kanału dymowego często montuje się specjalną metalową osłonę chroniącą przed opadami atmosferycznymi, a także zabezpieczającą przed wpadającymi do wylotu liśćmi lub ptasimi odchodami.

Na terenach, gdzie zdarzają się szczególnie porywiste wiatry, na kominie powinny być też zamontowane specjalne nasady kominowe, które zapobiegną odwróceniu ciągu i wdmuchiwaniu dymu z powrotem do wnętrza komina. Podczas prac dekarskich wokół komina wykonuje się jeszcze tzw. obróbki blacharskie, które uszczelniają przejście przez pokrycie dachowe.

Alternatywy dla tradycyjnych kominów murowanych

 

Tradycyjny komin murowany jest wybierany nieco rzadziej ze względu na to, że jego wykonanie jest dość pracochłonne i wymaga od ekipy murarskiej dużego doświadczenia. Coraz częściej murowana konstrukcja komina jest jedynie rodzajem stelaża dla umieszczanego wewnątrz wkładu. Takie rozwiązanie zapewnia sprawne odprowadzanie dymów i spalin i może być stosowane – w zależności od rodzaju montowanego wkładu – ze wszystkimi urządzeniami grzewczymi. Warto jednak wspomnieć, że inwestorzy planujący zastosowanie wkładu kominowego częściej decydują się na korzystanie z betonowych czy keramzytowych bloczków, które są o wiele lżejsze niż cegły pełne, eliminując konieczność wykonywania solidnego fundamentu, a ich montaż trwa zdecydowanie krócej. 

Inną alternatywą jest korzystanie z kominów systemowych. W takim przypadku instalowany jest komplet składający się z dopasowanej do wkładu obudowy z pustaków lub specjalnych kształtek oraz samego wkładu. Dostępne są zarówno uniwersalne wkłady ceramiczne, jak i wykonane ze stali. Zaletą takiego rozwiązania jest to, że nabywca otrzymuje wszystkie potrzebne elementy, a sam montaż przebiega niezwykle szybko. Kolejne odcinki wkładu są osadzane w obudowie w miarę jej wznoszenia.

Rozwiązaniem, które może zastąpić komin tradycyjny, jest tzw. komin dwuścienny. Składa się on z dwóch warstw blachy stalowej – zewnętrznej, której rolą jest ochrona przed warunkami atmosferycznymi oraz wewnętrznej, która odpowiada za odprowadzanie spalin lub dymów, musi więc być odporna na temperaturę – w przypadku pieców i kotłów na paliwa stałe czy też kominków – albo na kondensat przy kotłach olejowych lub gazowych. Między dwiema ściankami znajduje się przestrzeń, która jest wypełniona materiałem termoizolacyjnym. Daje on ochronę przed nagrzewaniem się zewnętrznych ścianek komina, a jednocześnie zabezpiecza wnętrze przed wychładzaniem się i wynikającymi z tego zakłóceniami ciągu.

Wielkim ograniczeniem kominów murowanych jest fakt, że nie nadają się one do nowoczesnych kotłów gazowych i olejowych. Coraz częściej są więc zastępowane jednym z nowocześniejszych rozwiązań.